Exlibris
W Polsce exlibris pojawił się już w XIV wieku i jest to najstarsze oznaczenie książkowe. Jest to znak własnościowy danego egzemplarza książki. Najczęściej ozdobny, wykonany w technicznej grafice, posiadający imię i nazwisko właściciela księgozbioru. Typowy exlibris jest małą zadrukowaną karteczką przyklejoną do wewnętrznej strony okładki. Może być też pieczątka. Projektowanie exlibrisów należy do grafiki artystycznej, a ich tworzeniem zajmują się graficy, rytownicy i typografowie. Natomiast zbieranie exlibrisów należy do kolekcjonerstwa. Są też organizowane wystawy, a posługiwanie się nim jest uważane za wyraz szacunku i dbałości o książki, jak i wysokich potrzeb kulturowych ich właściciela. Sam exlibris ma motywować do dbałości o książkę, którym jest wypożyczona. Podnosi to też wartość kolekcjonerską. Kiedyś używano do dekoracji plastycznego złota. Badania nad exlibrisem prowadził ksiądz Leon Formanowicz, który zginął w obozie Dachau. Ekslibris, bo taka jest wersja polskiej pisowni, cieszy się dużą popularnością zarówno wśród koneserów książek, jak i wśród grafików.